می خورد یک مشت بر بالش
□
از دلم می پرسم آیا دوستش داری؟
می گوید:
نمی دانم،
نخواندم در کتابی عشق یعنی چه
لیکن
اين كه شب با هر بهانه نام او تخته سياه آسمان را نقش باران مي كند؟...
هر عبور خسته ی دنباله داری در خیالت خط چشمش را نمایان می کند؟...
...
او ولی اکنون درآغوش عروسک هاش خوابیده
مگر نه؟
ـــ غم مخور
آسمان را داده ام سوگند تا فردا گذارم را سر راهش بیندازد
اما
نازكـك دل!
گر مرا نشناخت؟...
گر سرش را داد پايين راه خود را رفت؟...
...
آسمان!
سوگند خود بشکن
□
باز مشتی می خورد آهسته بر بالش...
"حسين نورمحمد زاده"
+
نوشته شده در یکشنبه دهم مهر 1390 17:33 توسط حسین نورمحمدزاده
|
تازگي حال مرا پرسيده ایِ،
حالم اصلن خوب نيست
مثل بغضی در گلو زندانی ام
حسرت سردي اتاقم را گرفته
آستين آرامگاه اشك هاست...
نازنين
اي كه با قيچي به جان عكس ها افتاده اي
آخراين"حالت چطورست "و"چطوري"ها چرا؟
گلسر پروانه اي قرمزت
يادگاري مانده از آن روزها
رفته بودي دركنار جوي آب افتاده بود...
...
رفتي اما نيمه شب ها يك نفربا پيچ وتاب گيسوانت
كودكانه تاب بازي مي كند
زانوانش را گرفته در بغل
لحظه هاي رفتنت را باز سازي مي كند
درخيالم باز مي رقصيم
ومي رقصيم
ومي رقصيم
برباروي ماه
چانه ات را مي دهم بالا و...
آه
من براي ديدنت حتا به رويا رو زدم
تا شقايق هاي دريايي
وتا زاويه ي دلباز پرواز پليكان ها
تمام بوسه راپاروزدم
بوسه اما مدتش زودي به پايان مي رسد
گريه مي داند كه تنها در كنار ساحلم
داغي بوسه به لب هايم
نه اما
داغِ بوسه تابخواهي مانده بر روي دلم
نازنين
تنها صداي پيچ هاي تخت خوابم را سكوت خانه باورمي كند
پشت شيشه يك كلاغ لنگ هم
روي سيم تيربرقي خستگي در مي كند
قارقارسوزناكش مي تراشد خواب من را ازپلاس كهنه ي شب
نازنين
راستي!
درتنگناي خنده ها
گونه هايت گود مي افتد هنوز؟...
...
جاي انگشت تو روي دكمه ي پيراهنم خالي ومن
روي نخ هاي خيالم بند بازي مي كنم
آستين آرامگاه اشك هاست
رفتنت را بازسازي مي كنم...
حسین نورمحمد زاده
شیروان ـ شهریورماه ۱۳۹۰
+
نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم شهریور 1390 11:23 توسط حسین نورمحمدزاده
|
باید غزل نوشت
امشب ستاره ای از دست می رود
امشب مراسم تدفین ماه
آغاز می شود
...
وقتی کبوتر شاپر کشیده ای
باد وزنده را
از یاد برده است
یا زیر تیربرق
جوانی نشسته است
از دور
ستاره ی از دست رفته اش را
نگاه می کند،
وقتی که زیر بهمن اندوه ناک قرن
کبکی کنار جوجه اش آرام
مرده است
باید غزل نوشت
...
امشب خلیج فارس
گوشش به ناله ی قزلالای کوچکیست
که از پره ها ی قایق موتوری
زخم خورده است
...
با انتهای توان قلم
باید غزل نوشت
امشب مراسم تدفین ماه
آغاز می شود...
"تنبل کلاس"
شیروان، پانزدهم مرداد۱۳۹۰
+
نوشته شده در شنبه پانزدهم مرداد 1390 18:2 توسط حسین نورمحمدزاده
|
ماه نزدیک زمین بود وبا غصه قرین :
لایه ی نازک غم نشسته در چشمانم
عطسه ای بغض مرا می شوید
هیچ کس با من آزرده دلش پانگرفت
من که از دوری دستان صداقت مردم
من که در حادثه ها پژمردم
آه از ماتم فقدان رفاقت هرشب
سر اندوه به زانو بردم...
...
تو چه می فهمی تنهایی چیست؟
تو که با آینه حرفی نزدی
من که در آینه ها چال شدم می دانم
...
من گرفتار شدم در قفسی
که درآن نیست کسی یار کسی
آه مثل مگسی غرق دراین لیوانم
...
وقت آن است که این جان به لب رسیده را تف بکنم
دیگر این کاپشن چرمینم بر دوشم سنگین است
مثل اکلیل به پیشانی شب خواهم رفت
هست فریاد رسی حال مرا در یابد؟
...
ماه نزدیک زمین بود وبا غصه قرین :
با سه تارش خوش و بش کرد ورفت
دل به روشنایی خط سفید وسط جاده داد
راه می رفت وبا خود می خواند:
گور صندوقچه ی آسودگی انسان است.
"تنبل کلاس"
مشهد، هفدهم خرداد ۱۳۹۰
+
نوشته شده در چهارشنبه هجدهم خرداد 1390 10:43 توسط حسین نورمحمدزاده
|
نمایش جاندار از روبرو، پابند زمان کردن اوست.
پرندهی از روبرو، نزدیک و عینی است.
پرنده اکنون است.
کشش به سوی زمان دارد.
پرندهی نیمرخ از زمان رو گردانده است.
صورت ازلی پرنده است.
"سهراب سپهری"
+
نوشته شده در جمعه بیست و ششم فروردین 1390 14:25 توسط حسین نورمحمدزاده
|
بركه مهتاب اندود،
چشم هايم
مثل بازارچه ي فرشتگان
غرق در شبنم بود
در مدار خاطرم
يك ستاره، ناله اي دنباله دار،
خط چشمت را با خود مي بُرد
رنگين كمان سايه ي چشمانت
دروازه اي از شهرخدا را به زمين گشوده بود
روي سنگي بودم
با نگاهم چمن مخملي روسري تورا
درو مي كردم
نغمه ها مي خواندم
گام هاي اكليل بر جاده ي ابرويت
پرده هاي سبز آوازم را از هم دريد
راه را گم كردم
كاش هنگام نشستن روي سنگی در کنار چشمه ی لب هاي تو،
تيله هاي بوسه را درآب مي انداختم...
...
چشم گرداندم
كوه بر بالش خورشيد
تكيه داده بود
...
آه ديشب چك چك شب گريه ها
خواب را ازچشم كاغذ مي ربود...
...
باخودم مي گويم:
خوش به حال تو كه گيسوهايت
دانه ي شعر مرا مي كارد
"تنبل کلاس "
شيروان ،قريه ي سرچشمه ي دِوين، نوروز1390
+
نوشته شده در سه شنبه نهم فروردین 1390 16:58 توسط حسین نورمحمدزاده
|
تقديم با عشق
به شاعر قايق سوار:
جاده...
جاده خيس است ولي خيسي اش از باران نيست
دم صبح است اما زوزه ي سرد سگ ها
زده بر جاده ها رنگ غروب
وچراغ اتوبوس افتاده
روي ماشين جلويي
تا حدودي كه پلاك زردش معلومست...
...
خنده ي قهوه اي و تلخ كنار جاده
شانه ي خاكي و آسفالت سياه وساده
چقدر شكل من است!
بازتاب قطره هاي باران
زير تير روشن چراغ برق
گويي الماس سر كنگره ي قصر خدا را به زمين آورده
...
پشت اين جاده ها شهري هست
كه مرا مي خواند
"كوله بارم بر دوش"
سيلي حادثه با صورت من هم آغوش...
...
جاده طولانيست اما روشن
چاله هايش پرآب
شب پرك ها در نور
قاصدك ها در باد
ومترسك ها دست در گردن هم آويخته
باهم اين شعر مرا مي خوانند:
"جاده خيس است ولي خيسي اش از باران نيست"
...
مي روم شهر به شهر
تا به آنجا برسم
و بگويم آي مردم مردم،
مردم اين شهر قشنگ!
همگي جمع شويد
من از آن راه دراز آمده ام
تا بپرسم:
آيا
جيبش از حجم خدا پاره نشد،
آن مربع كه خداي شهر من را دزديد !؟
راستي
هيچ كس هيچكسي لاشه اي از قايق آن مرد بزرگ را نديد؟!
...
جاده طولانيست اما روشن
جاده خيس است ولي خيسي اش از باران نيست
"تنبل كلاس"
سروده شده در جاده مشهد ـ شیروان، دهم اسفند ۱۳۸۹، بوفه ی اتوبوس
+
نوشته شده در جمعه سیزدهم اسفند 1389 10:54 توسط حسین نورمحمدزاده
|
یک غزل:
منم مخمور و سرمت و خراب و باده پیمایت
شراب کهنه نوشیدم شراب چشم شــــهلایت
دمی از غصه نالیــــدم دمی بر خویـش بالیدم
مبادا کس چو من نوشد شراب از تنگ و مینایت
دلم در سینه پرخون شد شکایت ها چه افزون شد
شبی باخویشتن گفتم" نیامد ماه شبـهایت..."
کنار چشمه ی چشمت زجانم دست و رو شستم
بیا تاجان بگیــــرم باز از لعل مســـــــیحایت
صدایت زیـر و بـم از بربط زهـــــره ربودسـت و
عطارد را برآشفتســــت خال و خـــط زیبایت
قد سروت به یادم هسـت روزی از سر رفـعت
سرت بر آســمان خورد و فلـک افتاد برپایت!
شب مـــواج دریا بود و مــن تنها و یک قایق
نبودی غرقه گشتم در شب مهتاب دریایت...
چو لیــــلی از سـرراهـم گذر کردی و دنبالت
دل و هوشم کشاندی وشدم مجنون و رسوایت
زچشــــــمانم برایت فرش قرمز گســــترانیدم
دو چشمم غوطه زد در خون و از شوق تماشایت،
به اشک سرد چندی دل خنک کردم وعمری را
نخوابیـــده ســــحر کردم همـــه شبهای یلدایت...
ز شــوقت پر زدم در آســــمان صاف دلتنگی
بیــــا پرواز کن بامن بگو از چیســـــــت پــروایـت؟
بیا بنشین کنار من بده شــــوری به ساز من
ببین ســوز ســـه تار من کند هــــــردم تمنایت...
کلاس غمزه ی چشمت مرا شاگرد خود کرد و
شده مدهوش و تنبل این چنین شاگرد شیدایت..
تنبل کلاس
البته من شاعر نیستم واز همه ی شاعرها هم عذر میخوام...
+
نوشته شده در یکشنبه دهم بهمن 1389 18:24 توسط حسین نورمحمدزاده
|
خط ۱۸
خط ۱۸ چرا نمی آیی؟
تا چقدر منتظر بمانم من!
خط۱۸ کلاس دارم ها!
در هیاهوی امتحانم من!
خط۱۸ چقدر سرسبزی
سقف تو لا نه ی پرستو هاست
یاد دارم که دوستی میگفت:
خانه ی من در آخر دنیاست!
خانه ی من درآ خر دنیاست
خانه ی من در امتـداد بهشت
خانه ام از گیاه واز خشت است
باز هم نزاع دل با خشت!
پیچکی دور آسمان پیچید
آن زمان گوش کاج ها تیز است
خش خشی هم اگر به گوشت خورد
کهنه سازی به دست گشنیز است
خط ۱۸ چرا نمی آیی
تاببینی چقدر رنجورم
یک بلیت مچاله در دستم
خسته از پرت پرت پاستورم!
آه یک روز،خوب یادم هست
کودکی یک کلـوچه ای می خورد
تاکه رخساره ات نمایان شد
نا امیدانه دست بالا برد
در پی ات می دوید آن طفلک
تو ندیدی کلو چه اش افتاد!
تو نپرسیدی از خودت شاید
می رود پا یانه ی وکیل آباد؟
این خیابان چقدر دلگیر است
خط ۱۸ بزن بریم دیر است
وای آن پیر زن چه یخ کرده
روی این جاده رد زنجیر است...
خط ۱۸ اگر که دیر شود
زیر لب بچه ها چه می گویند؟!
هم کلاسان شوخ وشنگ و زرنگ
بار دیگر به خنده می گویند:
"بچه ها تنبل کلاس آمد !
باز هم نه جزوه ای چیزی!
باز قرضی گرفت یک خودکار"
آه عجب قصه ی غم انگیزی....
تنبل کلاس
+
نوشته شده در یکشنبه سوم بهمن 1389 13:25 توسط حسین نورمحمدزاده
|
